1981 Bijlmer, Vegetariër

Ik klom onder de touwen door en begon de boer op zijn billen te slaan. Een andere boer zei tegen hem: “Doe maar voorzichtig er zijn kinderen bij.” Ik was vier jaar. Even daarvoor had ik met groeiende boosheid gezien hoe de boer de koeien met een wandelstok op hun achterste sloeg.  Ik was onder het touw, dat de omstanders op afstand moest houden, doorgegaan om de boer hiervoor betaald te zetten. 

Brief voor de minister

Drie jaar later gingen we weer. We waren rond een uur of 4 uur in de ochtend opgestaan om voor dag en dauw naar de koeienmarkt in Purmerend af te reizen. Mijn ouders vertelden ons dat we boeren zouden zien onderhandelen, dat deden ze met ‘handje klap’. Ze zouden met een ‘tiet met geld’ rondlopen, want alles werd contact betaald. Ze zagen het als een leuk dagje uit voor ons.

Handje klap: Verkoper en geïnteresseerde slaan elkaar bij het loven en bieden in de hand om een prijs overeen te komen. Dit gaat net zo lang door tot de betrokken partijen overeenstemming over de prijs hebben bereikt. In dat geval geeft de verkoper geen klap, maar een handdruk.

Tiet met geld: Een borstzak vol met contant geld

Opnieuw zag ik dat de koeien die verkocht waren voor de slacht, met wandelstokken de loopplank op gedreven werden, op weg naar hun laatste bestemming. De koeien voelden aan dat hen iets boven het hoofd hing en ze lieten uit angst hun vloeibare poep lopen. De loopplank werd daardoor steeds gladder en de koeien gleden uit over hun eigen stront. Soms gleden ze bijna in spagaat weer omlaag. Het kostte de boeren steeds meer moeite om de koeien over de loopplank in de vrachtwagen te krijgen.

Ik hoorde de koeien angstig loeien, toeschouwers keken toe alsof het entertainment was. En ik voelde dat er iets niet klopte, ik moest iets doen.

Thuisgekomen schreef ik een brief. Ik kon als zevenjarig nog maar net schrijven en mijn moeder adviseerde me om eerst een kladbrief te schrijven. De brief was gericht aan de minister van de ‘Koetjes en de kalfjes in Den Haag’. Dit stond er ongeveer in:

Lieve minister,

de koetjes en de kalfjes in Purmerend worden zo geslagen. Lieve minister kunt u daar iets aan doen?

Groetjes Carla

Ik heb nooit antwoord gekregen, maar waarschijnlijk had ik ook geen adres in de brief vermeld. Wel heb ik begrepen dat de boeren jaren later de koeien met stroomstoten de loopplank opdreven, maar ik weet niet of dit nu een vooruitgang was. Het zag er waarschijnlijk minder gewelddadig uit. Inmiddels bestaat deze koeienmarkt in Purmerend niet meer.

Jan Jans en de kinderen

Een strip van Jan Jans en de kinderen, inspireerde me in 1981 om als twaalfjarige, vegetariër te worden. Ik vond het net als Karlijn zielig voor de dieren.

53869308_2104241829659513_3323046480729604096_n

Mijn jongere zus Laura hield niet van vlees en vis en deed gelijk mee. Onze ouders, die gewoon vlees aten, vonden het goed. Die dachten waarschijnlijk: “dat gaat wel weer over”, maar dat gebeurde niet en dat vonden ze ook prima . Onze omgeving had nog nooit van vegetarisch eten gehoord en ze schoten gelijk in de stress als we kwamen eten. Gelukkig kon er altijd een eitje worden gekookt, dat vonden we ook goed.

Later kwamen er steeds meer redenen bij om vegetarisch te blijven eten, zoals het milieu (en tegenwoordig het klimaat), maar ook denk ik dat het gezonder is. Mensen die in de 5 blauwe zone’s (blue zones) leven en lang leven en gezond oud worden, eten maar heel beperkt vlees en vis. Ze eten ongeveer 5 keer per maand in kleine porties vlees.

In mijn studententijd was ik de enige op de afdeling die vegetariër was. We kookten om de beurt voor elkaar en dat was dan zo’n twaalf man (soms meer als er gasten waren). Mijn maaltijden waren populair, want ik hield van koken. Af en toe gooide ik er een vegetarisch recept doorheen (voor mezelf was er altijd een vegetarische variant). Ik had succes met spinazie taart, met tofu in plaats van gehakt. De tofu prakte ik fijn met een vork en ik deed er gehaktkruiden doorheen. Pas na afloop vertelde ik mijn medestudenten dat ze vegetarisch hadden gegeten. Ze geloofden het niet, ze hadden duidelijk vlees geproefd. Nadat ik vertelde hoe ik het had gedaan, geloofden ze me nog steeds niet. Maar dat vond ik geen probleem 

Tegenwoordig eet ik af en toe weer vlees en vis en ben dus ‘flexitarier’, maar vegetarisch eten blijf ik toch het lekkerst vinden. Als ik uit eten ga bestel ik altijd vegetarisch en in het vliegtuig ook. Vroeger werd je in het vliegtuig dan gelijk als eerste bediend, dat was ook fijn 

Levensles

Soms kun je grote wereldwijde problemen niet als eenling oplossen. Wel kun je je eigen steentje bijdragen, door bijvoorbeeld vegetariër of flexitariër te worden. Hoe meer mensen dit doen, hoe meer impact dit heeft.

 

 

2 gedachten over “1981 Bijlmer, Vegetariër

  1. Als ik ooit kinderen heb vieren we als ze twaalf zijn niet hun lentefeest of communie maar vanaf dan mogen ze beslissen of ze al dan niet vlees eten. Nu nog een partner vinden die dat ook belangrijk vind….

    Liked by 1 persoon

    1. levenslessen 7 mei 2019 — 08:08

      Ik hoop dat je die partner zult vinden Dirk Pieter. Mijn man en ik hebben samen besloten geen kinderen te nemen en dat voelt ook goed 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close